Koronki śniegu muskają kamienie,
do drzew się tulą,całują gałęzie.
Stęskniona trawa w ramiona je bierze.
W mglista zasłonę otulają ziemię.
Palcami czeszą krzewom czupryny.
Miękką pierzyną okryją chat strzechy.
W wyścigu z wiatrem zasypią doliny.
białym muślinem przesłonią gór szczyty.
W aksamit puchu ubiorą wnet pola,
ptaki wypłoszą schowane w zaroślach.
Przed ścianą lasu pochylą swe czoła,
z mrozu firanę zawieszą na oknach.
Malując obraz wiecznego porządku,
tworzą te płatki mozaikę skojarzeń-
jak fotografia z początków wieku
świat w czarno-białej tonacji z marzeń.
Autor-Ewa Spytek
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz